بنام خدا 

میان رفتار اخلاقی و رفتار اجتماعی انسان‌ها و گروه های اجتماعی، ملی ، نژادی و اقتصادی تمایز وجود دارد و این تمایز سیاست‌هایی را موجه و ضروری میسازد که اخلاق خالص فردگرایانه،  همیشه از آن رویگردان است.

به چه کسی انسان یا آدم اخلاقی گفته میشود ؟ فرد اخلاقی یعنی کسی که در تعیین مشکلات رفتاری ، به منافعی غیر از منافع خودش توجه کند و در برخی مواقع ، پیشرفت دیگران را بر پیشرفت خودش ترجیح دهد.

اما هستند کسانی که همیشه از تقدم اخلاق گروهی بر اخلاق فردی سخن به میان می‌آورند و سعی می‌کنند برای ساختن انسان اخلاقی یک نیروی اجتماعی عقلانی تاسیس کنند که به قدر کافی قدرتمند باشد تا  با انیگزه ها و تمایلات طبیعی افراد  برخورد کند و جامعه را به یک هماهنگی برساند.

اینان غافلند که چنین کاری در واقع تزریق نوعی اگویسم جمعی است،نوعی گروه‌ گرایی نفسانی که  مرکب است از انگیزه ها و تمایلات اگوستیک افراد یک جمع خاص. این اگویسم جمعی  با استفاده از آبشخور انگیزه  و تمایلات جمعی بیش از آنکه پرواگرانه بروز و ظهور یابد ، حمله آورانه می‌شود و سعی می‌کند همه را یک شکل سازد. در چنین فضایی فرد اخلاقی با یک جامعه غیر اخلاقی مواجه میشود. به همین دلیل است که گفته میشود « ... مشکل اخلاقی ... تمرین آزادی است ... چگونه می توانیم آزادی را عملی سازیم؟»

آزادی ، یعنی ممانعت از ترزیق اگویسم جمعی و زمینه سازی برای رواج اخلاق پروا و معرفت ژرفا. 

راینهولد نیبور کتابی دارد به همین نام :Moral Man and Immoral Society