بوی خوش بهار نارنج

ارزش معرفت شناختی وحی!
نویسنده : پدر خوب ( باقر طالبی دارابی ) - ساعت ۸:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٢/۳٠
 

آیا وحی حجیت معرفت شناختی دارد؟ 

در وجود ما چهار نیرو هست که هر چهار نیرو دارای حجیت معرفت شناختی هستند: حواس، عقل ، شهود و دانش‌های تاریخی.  اگر چه در میزان معرفت آفرینی و حجیت هر چهار مورد بحث‌های فراوانی هست اما به هر  حال همه ما حجیت و اعتبار آنها و معرفتی که از آنها ناشی می‌شود را پذیرفته ایم. 

یکی از سوالهای اساسی این است که آیا وحی هم می‌تواند یک حجیت معرفت شناختی پنجمی باشد؟  به تعبیر دیگر آیا وحی درک واقعی و معتبر از عالم واقعی در اختیار می نهد؟ یا به گفته برخی آتئیست‌ها یا علم محض باوران وحی چیزی جز « وهم » پدید نمی‌آورد؟ 

در این باره اول باید دید که وحی را به عنوان یک منبع شناخت چگونه می‌توان اثبات کرد. اگر قابل اثبات باشد آنگاه می‌توان آنرا منبع شناخت نامید.  

بعد از گام اول ، باید به این پرسش پاسخ گفت که نسبت و رابطه این منبع معرفت با آن چهار منبع معرفت چگونه است؟ 

تردیدی نیست که پاسخ ما به اینکه آیا وحی منبع شناخت و معرفت هست یا خیر مثبت است. و حتا در بخش دوم هم گاهی وحی را برترین منبع شناخت نسبت به آن چهار منبع دیگر تلقی میکنیم. 

اما از منظر پژوهشی و ترسیم اولویتها در پژوهش دین پژوهانه  (‌در قالب رساله دکتری یا پایان نامه ارشد یا مقالات علمی و پژوهشی ) این مساله چندان مورد توجه جدی واقع نشده است و در مقایسه با اندیشه ورزی غربی ها ( برای نمونه نگاه کنید به کتاب  دین و وحی  اثر کیت وارد متاله مسیحی) ما کمتر به این امر پرداختیم. 

این پرسش البته اختصاص به اسلام و مسلمانان ندارد و باورمندان  ادیان ابراهیمی( اسلام و مسیحیت و یهودیت )  که مفهوم وحی در آنها برجسته است، باید به این موضوع بپردازند. 

دانشجویان عزیز دکتری و ارشد و خوانندگان اهل تحقیق این وبلاگ خوب است این را به عنوان مساله ای برای تحقیق در نظر بگیرند.