بوی خوش بهار نارنج

دموکراتیزه شدن معنویت !
نویسنده : پدر خوب ( باقر طالبی دارابی ) - ساعت ٤:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٦/٥/۱٥
 

می خواهم خیلی ساده و کوتاه در باره معنویت گرایی جدید و دمکراسی سخن بگویم که امروزه در میان معنویت پژوهان نیز مطرح است.  تعبیر دمکراتیزه شدن امر معنوی democratization of the Spiritual  را  بر معنوی شدن امر سیاسی  Spiritualization of the political  ،از آن نظر که اولی تحقق پذیر تر است و نتیجه اش هم  از« پایین به بالا» معنوی شدن سیاست است، ترجیح می دهم. برخی به گونه ای از معنویت گرایی و معنویت گرایان سخن می گویند که گویی هیچ نسبتی با سیاست و فعالیت های مدنی ندارند و بر این باورند که معنویت گرایی که امری فردی است، نمی تواند « معنویتی مدنی » را رقم بزند. چنین نیست. معنویت گرایی جدید با تکیه بر فردگرایی و بر درون تک تک افراد  و « مرجعیت بخشیدن به فرد» فرایند دمکراتیزه شدن امر معنوی و معنویت در میان مردم یک جامعه را به حرکت در میآورد. از موضع یک معنویت پژوه میگویم نه معنویت گرا، اگر از موضع دوم هم بود، باز مساله فرقی نمی کرد و نظریه همین است. توسعه معنوی در فرایند دمکراتیزه شدن امر معنوی محقق میشود. اگر نقد نسبیت به این فرایند وارد شود ، پاسخ همان خواهد بود که در باب دمکراسی سیاسی و نسبی گرایی مطرح است. اگر از ضرورت وجود « امر مطلق » در سیستم باور سخن گفته شود، پاسخ آن است که اصولا معنویت گرایی جدید با دمکراتیزه کردن امر معنوی ، اطلاق انحصاری حقیقت ، آنگونه که در دین های نهادینه هست ، را هدف قرار می دهد. از طرح مباحث بیشتر می پرهیزم تا به فرایند « دمکراتیزه شدن فکر » نیز کمک کرده باشم!

به همین سادگی ، اختصار و اشاره کوتاه!