ماندلا در پایان « راه دشوار آزادی» !

 

mandela.jpg

 

و مومنین کسانی‌اند که اگر مصیبتی بزرگ بر آنه وارد آید می گویند « همه ما از خداییم و به سوی خدا بر می‌گردیم» قرآن کریم 

«ماندلا هم  رفت ». پیامکی کوتاه که تکانم داد و برایم دردناک است. حالم دگرگون است . خیلی دوستش دارم. مصلحی بزرگ و بزرگی صالح بود.  او هم از میان ما رفت. کسی که زندگی‌اش حرکت در«راه دشوار آزادی» بود. به سراغ قفسه کتابها می‌روم و کتابی را بر می‌دارم .. عکس روی صفحه نخست او را می‌نگرم. حسرت دیدار او . با خود عهد می‌کنم حد اکثر تلاشم را بکنم که اگر بشود به دیار او « آفریقای جنوبی که اینک پیشرفته‌ترین و آزاد‌ترین » کشور آفریقاست بروم. کاش بشود!! خیلی چیزها از جلوی ذهنم عبور می‌کند  از جمله پیشنهاد بسیار ارزشمند حاج سعید حجاریان که  ماه‌ها پیش که ماندلا در بستر بیماری افتاد ، به آقای سید محمد خاتمی رئیس جمهور دو دوره ی ریاست جمهوری ایران پیشنها کرده بود که « آقای خاتمی برای تجلیل از ماندلا به آفریقای جنوبی بروید» .با  خود گفتم کاش حالا  برود! تجلیل بعد از مرگ که سنت ما ایرانی‌هاست!!! کاش یکی که نماد عواطف ملت ایران  نسبت به ماندلا  است،  برود .کاش حاج سعید می توانست با جسم آسیب دیده‌اش برود. همان جسمی که بعد از ترور وقتی در بیمارستان بود به گفته خود آقای حجاریان « ماندلا بسیار پیگیر حالش بود».

ماندلا در کنفرانس‌های و اجلاس‌های بین‌المللی  در باره گفتگوی ادیان و تمدن‌ها و فرهنگ‌ها و در هر جا که بحث در باره صلح و دوستی و نوع دوستی و  فرهنگ « با دوستان محبت و با دشمنان مدارا» بود،  حضوری معنوی داشت. هر جا که سخن از تعامل و همزیستی مسالمت آمیز و تئوری‌های  راجع به مدارای سیاسی و صلح و آشتی و زندگی آرام بشر است، به طور خلاصه هر جا که سخن از  « آزادی » است، نام او می‌درخشد.

در آخرین برگ خاطرات او  یعنی صفحه‌ی  804 ، که از اینجا به بعد عکس‌های خاطره انگیزی از او درج شده است، ماندلا چنین می‌نویسد:

« در طول آن سالهای طولانی تنهایی بود که اشتیاق من برای آزاد بودن مردم من به آرزویی برای آزادی همه مردم، سیاه و سفید ، تبدیل شد. من این نکته را بهتر از هر چیز دیگری می‌دانستم که درست همانگونه که ستمدیدگان باید آزاد شوند ، ظالمان نیز باید آزاد شوند.  انسانی که  آزادی انسانی‌ دیگر را از او می‌گیرد خودش اسیر تنفر است  و  در پشت میله‌های تعصب و کوته اندیشی گرفتار است. من اگر آزادی فردی دیگری را از او می‌گیریم، واقعا آزاد نیستیم و قطعا وضعیت مشابه وقتی است که ازادی مرا گرفته است.

وقتی از زندان آزاد شدم ماموریتم این بود که هم ظالم و هم مظلوم را  آزاد کنم. برخی می‌گویند آن ماموریت انجام شده است. اما من می دانم که اینطور نیست. واقعیت این است که ما هنوز آزاد نیستیم و فقط  این ازادی را به دست آوردیم که آزاد باشیم  و این حق را به ما داده اند که زیر بار ستم نباشیم. ما هنوز قدم نهایی را در این سفر بر نداشته‌ایم ، بلکه تازه نخستین گام را در راهی طولانی‌تر و ختی دشوار تر برداشته‌ایم. چون آزاد بودن فقط دور انداختن زنجیرها نیست بلکه زندگی کردن به شیوه‌ای است که آزادی دیگران را محترم شمارد و ترویج بخشد. آزمون واقعی اخلاص ما نسبت به آزادی تازه شروع شده است.

من راه دشوار و طولانی به سوی آزادی پیموده‌امو سعی کرده‌ام در این راه متزلزل نشوم. البته در این راه اشتباهاتی مرتکب شده‌ام. اما به این راز پی برده‌ام که بعد از بالارفتن از هر تپه‌ای ، در می‌یابید که تپه‌های بسیاری برای بالا رفتن از آنها در پیش دارید. من گاهی  برای دیدن چشم انداز زیبای اطراف خود،  برای نگاه کردن به پشت سر خود و مسافتی که پیموده‌ام ، لحظه‌ای توقف کرده ام. اما فقط برای یک لحظه می‌توانم توقف و استراحت کنم، چون همراه با آزادی ، مسوولیت‌ها وارد صحنه می‌شوند و من نمی توانم درنگ کنم. چون هنوز راه  دشوار  و طولانی آزادی به پایان نرسید.»

او یک مسیحی بود. اما فقط در کتابهایی که در باره زندگی اوست می‌توانی مسیحی بودنش را بفهمی! او سعی کرد چهره‌ای فرا دینی باشد و به گونه‌ای  عمل کرد که در میان  پیروان  همه ادیان و نظام‌های  اعتقادی و فرهنگی،  در یک کلمه در میان  بخش عظیمی از « خلق الله » در نقاط مختلف دنیا،  مورد احترام  شود.

به پاس 27 سال تحمل رنج زندان  برای مبارزه علیه آپارتاید ( تبعیض ) نژادی و سیاسی

به پاس تلاش برای رهایی کشورش از رنج بزرگ استبداد آپارتاید

و به پاس او که با کسی که خواهان اعدامش بود ، در اولین جلسه سوگند ریاست جمهوری ناهار خورد .

به پاس او که در تایید مبارزاتش، ملت ایران و کشور ایران و دولت ایران هرگز حکومت اپارتایدی  افریقای جنوبی را  به رسمیت نشناخت .

به پاس تلاش او برای ترویج روحیه و فرهنگ آزادی خواهی و تحمل و مدارا که او را به جایزه صلح نوبل رساند.

به احترام ملت زجر کشیده افریقای جنوبی و سیاهانی که سالها در سلطه‌ی ارباب سفیدهای نژاد پرست، کشته شده اند.

برای او روحی شاد می‌طلبیم.

 منبع نقل قول : کتاب « راه دشوار آزادی : خاطرات نلسون ماندلا» ترجمه مهنوش غلامی از انتشارات اطلاعات در سال 1390 است که نسخه‌ی در دست بنده، چاپ پنجم است که شمارگانش 5000 نسخه است. چاپ اولش در سال 1374 بوده است. اینک شاید به چاب های بعدی نیز رسیده باشد. این کتاب زندگی‌نامه خودنوشت ماندلاست. خواندنش و بازخواندنش توصیه می‌شود.

/ 15 نظر / 13 بازدید
نمایش نظرات قبلی
زهره

همه آزادگان دنیا می دانندکه ماندلاکاری راانجام دادکه درپوسته ادبیات نمی گنجد،حق ایشان بیش ازتوانایی ماست ،وکاری کرد که هیچکس نمی تواند ازایشان بت بسازد،خصلت آزادگی دروجود انسان ازطرف خدا نهاده واستواراست که اکثرانسانها معامله میکنند وکمی ازآدماآزاده می شوند وماندلاآزاد وآزاد بود وهمواره برای انسان جهانی آزاده خواهد ماند.و....صاحب وبلاگ چون جهان انسان زیست رادرانشاءدرمیاره اندیشه هایی رامی طلبد که جهانی باشند من به عنوان یک بانو ،ماندلاوشما هاراهمراه سعادت انسان می دانم

ابراهیم طالبی دارابی

بازم سلام و ممنون از جوابت. نبی مکرم(ص) نه تنها فراموش کرد بلکه ابوسفیان را برحکومت جنوب شرق مکه بعد از غزوه حنین و سریع ای دیگه گمارد. بازگشت مجددت به وبلاگت مبارکه.

ابراهیم طالبی دارابی

lمجددا سلام. مزید بر این اگه تحلیل ذهن شناسی ات درست باشه که نیست باید طبق نظر بگیم که قسمت دوم شعارماندلا( اما فراموش نمیکنم) یک "حشو" و "زاید" است. چون به قول تو بشر حتی نبی مکرم(ص) نمی تواند فراموش کند /بنابراین اگه ماندلا ذاتا" نمیتوانه فراموشش کنه چرا این شعار ما بزگ و گرامی میدانیم؟ ارزش فراموش نمیکنم زمانی است که انسان ذاتا قادرباشه و با اختیارش فراموشش کنه. وعلی(ع) و نیی مکرم(ص) این را اثبات کردند. هدف بحثم رفع شبهه ازذهن خوانندگانه.ممنونم باز.

زهره

دردین اسلام آموخته ایم که *بخشش،لذتش برترازانتقام است *ویا آموخته ایم که بخشش بزرگترین شجاعت است .نلسون ماندلاشایسته تکریم است بخاطراینکه بخشیدوزندگی ساخت زیستن آموخت وبرای آموختن از همه آموزند ه هامی آموزم با این تفاوت که مانند ماندلا چون متعلق به عصر من است بیشتر درکش میکنم

زهره

نلسون معتقدبود که ظالم ومظلوم هردو باید آزاد شوند. نلسون به تنهایی 27سال زندان بود ،نمادبزرگترین انسان آزاده عصرماکه تمامی عمرش رادرراه آزادی رهاکرد، صدام دینداری بود که علیه ایدءولوژِِی انقلاب اسلامی به بهانه سیاسی وارد جنگ شد.قدرتمندی که حکومت داشت ونلسون بردل مردم سرزمین خود حکومت می کرد.وهزاران دلیل برای اینکه بدانیم تحمل جمعی ایرانیان درمقابل صدام باشکل ایجادحکومت سیاسی مدرن وجهانی نلسون وجود دارد که ارزش کار اولا مردم ایران ودوم نلسون رانادیده بگیریم

تکواندوکا/رمضانی

روحش شاد راهش پر رهروباد //همه ما در وجود خود ماندلائی داریم دربند /همه ما در جان خود حس محمد گونه ای داریم اسیروزنجیر بسته ی /من/ وجودمان که این منییت که بظاهر خودرااسیر ان نمیدانیم از دشمن بزرگ وجود مان است که حضرت مولانا از ان به کرات در دفتر های خود بهنام نفس یاد کرده /همه ی ما به طریق مختلف اسیر انیم /هرگاه از ان ازاد شویم میشویم گاندی .ماندلا.محمد .حسین ...اگه مابخواهیم وخدا یاری کند //

قلی زاده

سلام بر استاد عزت و آفرین بر اعتماد به نفسش- یک تشکر ویژه هم از جناب طالبی با پاسخ های زیبایی که نکته های کلیدی و کلاس درسی در هر کدامش هست.موفق باشین هر دو استاد

ابراهیم طالبی دارابی

جناب صفرقلی زاده من هم در این وسط کاملا هوشیارانه دریافتم که منظورت از این کامنتت چیه.بگذار وبگذرم.

قلی زاده

منظور من در این پیامی که گذاشتم فقط برای آقای عزت الدین رمضانی بود که زمانی شاگرد تکواندوی من بود و الان هم برای خودش استادی هست.از اینکه میبینم ایشون مطالعه زیادی داره و با اعتماد به نفس با شما حرف زد و شما هم اینگونه جوابشو دادین از هردویتون به نوعی تقدیر کردم.منظورم فقط همین بود و بس.یا علی موفق باشین

امین آهنگر

مطلب زیبایی بود و لذت بردم کاش همه جای این دنیا هر انسانی نشاندهنده انسانیت باشه